Nagroda tolerancji

Wspólnie z organizacjami z Francji, Hiszpanii i Niemiec, tworzymy Berlińskie Przymierze Przeciw Homofobii. Współuczestnicy Przymierza to niemiecka MANEO, francuska SOS-Homophobie, Lambda Warszawa i KPH z Polski, oraz (od 2008 roku) COGAM i TRIANGULO z Hiszpanii. Podstawą i programem wspólnych działań jest wspólnie uchwalony „Manifest Tolerancji”. Nagroda, która jest wyrazem uznania dla szczególnych dokonań – a która zarazem symbolizuje Przymierze – to statuetka przedstawiająca cztery symboliczne żagle.

Począwszy od 2006 roku przyznawana jest w uznaniu szczególnych i wybitnych zasług w działaniach na rzecz praw gejów, lesbijek, osób biseksualnych i trans – zarówno indywidualnym osobom, jak i konkretnym projektom (przedsięwzięciom) z czterech krajów członkowskich – Niemiec, Francji, Polski i Hiszpanii. Uroczystość wręczenia Nagrody odbywa się rotacyjnie w każdym z czterech krajów uczestniczących w Przymierzu.

W 2006 roku nagrodę odebrali: Volker Beck i Gunter Dworek (Niemcy), Louis-Georges Tin – inicjator „Międzynarodowego Dnia Przeciwko Homofobii” (Francja) i senator Kazimierz Kutz(Polska).

W 2007 roku: Grupa „Prawa człowieka i tożsamość seksualna – MERSI – przy Amnesty International (Niemcy) za działania w zakresie monitorowania i dokumentowania przypadków łamania praw człowieka wobec osób LGBT, Projekt teatralny „Place de Mythos / Delusion Square”, Ris-Orangis (Francja) za przygotowanie musicalu poruszającego problematykę homofobii i Piotr Pacewicz (Polska) za konsekwentne działania w budowaniu pozytywnego wizerunku osób LGBT w mediach i dążenie w przedstawianiu tej grupy.

W 2008 roku nagroda została przyznana Tanji Walther; Philippowi Lahm i Theo Zwanzigerowi (Niemcy) za przeciwdziałanie zjawisku homofobii w sporcie, Bruno Solo (Francja) za walkę z homofobią w mediach oraz Marzannie Pogorzelskiej (Polska) za przerwanie tabu w poruszaniu problematyki homoseksualności i biseksualności w polskim systemie edukacyjnym i konsekwentne działania edukacyjne w tym zakresie.

W 2009 roku laureatkami_tami byli Hans-Wolfram Stein (Niemcy) za zaangazowanie w sprawę walki z homofobią i mową nienawiści w szkolnictwie, Paris Foot Gay oraz Vikash Dhorasoo (Francja) za walkę z dyskryminacją i homofobią w sporcie, prof. Zbigniew Hołda (Polska) za reprezentowanie pro publico bono przed sądami osób LGBT i działania na rzecz zmiany przepisów prawa dyskryminujących ze względu na orientację seksualną, prof. Juan Fernando López Aguilar (Hiszpania) za wniesienie do parlamentu projektu ustawy w dziedzinie urzędowej rejestracji związków jednopłciowych, która znacząco poprawiła sytuację osób LGBT w Hiszpanii.

W 2010 roku nagroda została przyznana współorganizatorom i propagatorom Berlinale, czyli Berlińskiego Festiwalu Filmowego (i wewnętrznego „festiwalu w festiwalu”, którego jury przyznaje nagrody TEDDY za filmy o tematyce LGBTQ) Wieland Speck i Mabel Aschenneller (Niemcy), prawniczka Caroline Mecary (Francja), pośmiertnie była wicepremier Izabela Jaruga-Nowacka (Polska), oraz aktor Imanol Arias (Hiszpania).

W 2011 roku laureatkami_tami Nagrody zostali: dr Adam Bodnar (za całokształt działań na rzecz prawnego wspierania środowiska LGBT w Polsce), francuscy posłowie Olivier Dussopt i Franck Riester (za wystąpienie w obronie prawa par jednopłciowych do zawierania małżeństw), z Niemiec Lala Süsskind (przewodnicząca Berlińskiej Społeczności Żydowskiej za całokształt działań na rzecz walki z homofobią i przestępstwami z nienawiści).

W 2012 roku polską laureatką Nagrody została dr Katarzyna Bojarska (m.in. za odważne wprowadzanie kategorii queer do dyskursu naukowego polskiej psychologii, bezkompromisowość i dekonstruowanie sztywnych ram w jakich tematyka LGBT istnieje na polskich uniwersytetach) wraz prowadzoną przez nią i zespół Poradnią Zdrowia Psychoseksualnego „Bez Tabu” (za niesienie profesjonalnej pomocy i poradnictwa psychologicznego i seksuologicznego osobom LGBT, rzetelne, odpowiedzialne, zgodne z standardami naukowymi i etyką zawodową edukowanie specjalistów i specjalistek w dziedzinie terapii i seksualności, młodzieży i całego społeczeństwa oraz upowszechnianie naukowej wiedzy o LGBT tam, gdzie jej najbardziej brakuje i jest wyjątkowo potrzebna).

W 2013 roku nagroda została przyznana Ewie Siedleckiej, polskiej dziennikarce, francuskim twórcom widowiska telewizyjnego „Le Petit Journal” oraz niemieckiej prawniczce Marii Sabine Augstein. Ewa Siedlecka jest wieloletnią dziennikarką Gazety Wyborczej, laureatką nagrody im. Dariusza Fikusa i absolwentką Szkoły Praw Człowieka Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. W swoich artykułach i komentarzach porusza m.in. tematykę prawną i związaną z ochroną praw człowieka oraz zwierząt, na bieżąco komentując kluczowe wydarzenia dotyczące praw osób LGBT. Komentarze przygotowuje rzeczowo, zawsze prosząc o zabranie głosu osoby zainteresowane – działaczy i działaczki LGBT. Nagroda została przyznana za odważne, obiektywne, wrażliwe i rzeczowe przedstawianie informacji o codziennym życiu osób LGBT. Za bycie „rzeczniczką” praw ludzi LGBT w polskich mediach. Za wspieranie inicjatyw społeczności LGBT, przyczyniających się do budowania tolerancji i akceptacji. Maria Sabine Augstein otrzymała nagrodę za jej wieloletnie działania przyczyniające się do zapewnienia równości szans osób LGBT w niemieckim systemie prawnym i budowanie tolerancji społecznej wobec tej grupy. Le Petit Journal otrzymał nagrodę za odegranie ważnej roli w doprowadzeniu do przyjęcia prawa pozwalającego na zawieranie we Francji małżeństw między osobami jednej płci oraz ograniczenie zjawiska homofobii w tym kraju.

W 2014 roku przyznaliśmy nagrodę Monice Płatek, profesorce Uniwersytetu Warszawskiego w Zakładzie Kryminologii w Instytucie Prawa Karnego na Wydziale Prawa i Administracji. W 2008 roku uzyskała nominację na stanowisko profesora nadzwyczajnego UW. Jej działalność naukowa i społeczno-polityczna koncentruje się na takich dziedzinach jak prawo karne wykonawcze, prawa człowieka, prawa kobiet, prawa osób LGBTQ, penitencjarystyka, kryminologia, wiktymologia, penologia, psychologia społeczna, gender studies, mediacja, sprawiedliwość naprawcza i socjologia prawa. W 2012 roku, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Monika Płatek często komentuje w mediach, podczas konferencji i wystąpień wydarzenia związane z prawami człowieka, kobiet i osób LGBTQ. Ma bardzo odważną i niezależną postawę podczas zabierania głosu w kwestiach praw osób LGBTQ. Jej rzeczowe i inteligentne komentarze związane z prawami ludzi LGBTQ odbijają się szerokim echem szczególnie w mediach społecznościowych i są bardzo szeroko komentowane i udostępniane. Doceniamy również jej postawę pełną szacunku dla innych poglądów – z adwersarzami dyskutuje z wysoką kulturą.

W 2015 roku nagrodę odebrała Ewa Wanat, polska dziennikarka i była szefowa radia TOK FM i RDC. Ewa Wanat znacząco wpłynęła na dyskurs w polskich mediach, głównie za sprawą jej zaangażowania w działalność dwóch stacji radiowych – Tok FM i RDC. Zawsze odważnie podejmuje trudne i kontrowersyjne tematy takie jak homo- i transfobia, przemoc oraz nadużycia seksualne w szkołach. Bierze aktywny udział w debacie publicznej nt. związków partnerskich. Tym, co wyróżnia Ewę Wanat jest nacisk, jaki kładzie na merytoryczne aspekty każdej dyskusji, unikając atmosfery skandalu. Jej pragnieniem było stworzenie „mądrych mediów” – nie tylko osiągnęła ten cel, lecz także nakierowała medialny świat w Polsce na tematy związane z wrażliwością i niesprawiedliwością społeczną.